Een dag en nacht om nooit te vergeten – Jan Zuiderwijk

Zaterdag 29 juli 2006

Vanwege de plotselinge verslechtering van de gezondheid van mijn vrouw een weekendarts gebeld. Deze kwam om tien uur en stelde een zware griep met een virale pneumonie vast. De koorts was op dat moment 40.1 graden. De dokter gaf wel als advies haar vanwege de hoge koorts ter afkoeling op een stoel onder een lauwe douche te zetten. De situatie verslechterde echter in de loop van de dag, ze was wankel op haar benen, moeilijk verstaanbaar, moeizaam om mee te communiceren en ze kreeg ook nog diaree.

Mijn vrouw heeft die nacht om ongeveer half twee na een bezoek aan het toilet, waarbij ik haar moest ondersteunen, plotseling het bewustzijn verloren. Direct 112 gebeld en om een ambulance gevraagd. Wat duurt wachten dan lang, maar na ongeveer tien minuten hoorde ik deze al van verre aankomen. De broeders hebben de nodige controles uitgevoerd, waarna werd geconstateerd dat hier sprake was van een forse longontsteking en zij moest worden meegenomen. Omdat zij niet met de brancard over de trap naar beneden kon, ging dit voetje voor voetje. Een broeder voorop en ik erachter met de zuurstoffes. Voor de buitendeur op de brancard en zo de ambulance in. Ik er met mijn eigen auto achteraan op weg naar Haaglanden Medisch Centrum locatie Westeinde. Daar werden op de Eerste Hulp diverse onderzoeken uitgevoerd, foto’s van de longen gemaakt en er werd een aantal buisjes bloed afgenomen. Ook toen was de conclusie: zware longontsteking veroorzaakt door een bacterie. Welke, dat was op dat moment nog niet bekend. Daar was nader bloedonderzoek voor noodzakelijk. Omstreeks vijf uur werd mijn vrouw naar de zaal gebracht, waar wederom bloed werd geprikt. En kon ik naar huis.

Tijdens het bezoek op zondagmiddag 30 juli komen twee doktoren en twee verpleegkundigen aan het bed om de uitslag van het onderzoek bekend te maken. Een besmetting met de legionellabacterie of te wel de veteranenziekte. Of je wereld instort. Ik had wel eens in de krant gelezen over de veteranenziekte en dat er mensen aan kunnen overlijden, maar nu kwam het allemaal wel heel erg dichtbij. Op dat moment ben ik erg geschrokken. Een ‘prettige’ bijkomstigheid was het feit dat men in het ziekenhuis uit voorzorg twee soorten antibiotica had toegediend, waaronder gelukkig de goede. Door de arts werd wel gevraagd naar de mogelijke bron van besmetting. “Bent u in Amsterdam geweest?” (vanwege de problemen met een koeltoren); dat was niet het geval. “Een sauna bezocht?” Dat was toevallig wel het geval. De arts zou de locatie melden bij de GGD.

Uit nieuwsgierigheid zocht ik op internet meer informatie met betrekking tot de legionellabesmetting. Daar las ik ook als mogelijke oorzaak het sproeiwater uit een tuinslang. Voor mij stond toen al vast dat daar de oorzaak lag. Vanwege de extreme hitte een paar weken geleden en omdat er iedere dag op ons volkstuintje gesproeid moest worden, heb ik uit gemakzucht de tuinslang uitgerold laten liggen, zodat ik de volgende dag alleen de kraan maar open hoefde te draaien. Mede gelet op de incubatietijd klopte dit helemaal. Van dit gegeven heb ik melding gemaakt in het ziekenhuis, maar zij concentreerden zich echter uitsluitend op de sauna.

Het verwerkingsproces
Mijn vrouw weet van de zaterdag en zondag praktisch niets. Ze knapte in het ziekenhuis zienderogen op en wilde snel naar huis. In een gesprek met de zaalarts trachtten wij haar duidelijk te maken hoe ernstig de situatie wel niet was geweest. Ik probeerde zelf zoveel mogelijk aandacht in de media voor deze besmetting te krijgen. Niet dat ik zelf zo graag in het nieuws wilde komen, maar om mensen te waarschuwen voor de gevaren die op de loer liggen.

Zo heb ik het bestuur van onze tuinvereniging ingelicht. De maatregelen die zij hadden genomen bleken voldoende te zijn.

Op 2 augustus was het eerste contact met de GGD Delfand, zij stelden diverse vragen en de GGD zou contact met de sauna en de tuinvereniging opnemen. Verder benaderde ik de plaatselijke courant en de regionale televisie. Op geen enkele wijze hebben zij hier aandacht aan besteed. Ook heb ik de weekendarts trachten te achterhalen om hem te vertellen dat mijn vrouw inmiddels in het ziekenhuis was opgenomen. In eerste instantie geen enkele medewerking, uiteindelijk via mijn eigen huisarts zijn naam kunnen achter halen. Benaderen kon echter alleen via de klachtencommissie. Deze kwestie is uiteindelijk tot volle tevredenheid opgelost, na een telefonische en schriftelijke reactie van de arts waarin hij onder andere schrijft: “Achteraf kan ik niets anders zeggen dan dat ik de zaak heb onderschat en een verkeerde diagnose heb gesteld, waarbij ik moet aantekenen dat ik volledig ben verrast door dit beeld dat werkelijk als twee druppels water leek op de door mij gestelde diagnose. We hadden te maken met een zich razendsnel ontwikkelend beeld en ik ben u dankbaar dat u het er niet bij heeft laten zitten.”

Aangezien mijn vrouw een WW uitkering heeft, werd zij ook opgeroepen bij het UWV. Zo lang mijn vrouw onder controle was van de longarts, leverde dit geen problemen op omdat gegevens bij de longarts werden opgevraagd. We probeerden wel duidelijk te maken welke gevolgen een legionellabesmetting kan hebben. Nadat de longarts niets meer voor mijn vrouw kon betekenen, kregen we op het eerstvolgende bezoek aan de primaire verzekeringsarts te horen dat mijn vrouw vanaf 9 juli 2007 geschikt werd geacht tot het verrichten van arbeid. Hier hebben we direct bezwaar tegen aangetekend, omdat mijn vrouw zich niet in staat voelde haar werk als bedrijfsleidster in een baby speciaalzaak weer op te pakken. Ze heeft last van chronische vermoeidheid. Als ze bijvoorbeeld de kamer wil stofzuigen, gaat ze na een poosje zittend verder. Een badkamer in een keer soppen gaat niet meer. Als ze twee overhemden heeft gestreken is ze doodmoe en moet ze wachten voor ze de rest van het strijkwerk kan doen. Verder heeft ze iedere keer ontstekingen in haar lichaam. Het is duidelijk dat het lichaam een finke opdoffer heeft gekregen. Na een herkeuring op 10 augustus 2007 ontvingen wij de beslissing op ons bezwaar. Die beslissing wil ik de lezer niet onthouden.

Uw bezwaren
U heeft de volgende bezwaren naar voren gebracht.

  • U heeft in diverse gesprekken met de primaire verzekeringsarts geprobeerd duidelijk te maken wat de gevolgen ( o.a. chronische vermoeidheid) zijn van een legionellabesmetting, ook op langere termijn. Helaas is dat u niet gelukt, ook niet met het overhandigen van artikelen van de Stichting Veteranenziekte waaruit opgemaakt kan worden dat een legionellapatiënt eerder en beter herkend en erkend dient te worden.
  • U geeft aan dat u in verband met deze besmetting huishoudelijke hulp heeft aangevraagd en gekregen. Dit weerhoudt de verzekeringsarts er niet van om u geschikt te achten.
  • Naar aanleiding van deze beslissing hebben we op 11 september 2007 een beroepschrift ingediend bij de rechtbank. Het beroep is op 13 maart 2008 ter zitting behandeld.

Hieronder enkele citaten uit de motivering:

  • De behandelend longarts schrijft in zijn brief dat eiseres opgenomen is geweest wegens een Legionella pneumonie. Bij de eerste polikliniekcontrole had zij nog duidelijk klachten van vermoeidheid. De vermoeidheidsklachten zijn een bekende langdurige bijwerking na een legionella pneumonie.
  • De verzekeringsarts heeft vervolgens geconcludeerd dat de longfunctie van eiseres goed is hersteld, zodat eiseres weer geschikt is voor de maatgevende arbeid.
  • De rechtbank overweegt voorts dat van de kant van eiseres weliswaar algemene medische informatie over de veteranenziekte in het geding is gebracht, maar dat dit geen medische informatie is over situatie van eiseres, op grond waarvan zou moeten worden getwijfeld aan de juistheid van de beoordeling door de verzekeringsartsen.
  • Ter zitting heeft de gemachtigde van eiseres gesteld dat het krijgen van huishoudelijke hulp ook gezien moet worden als een onderbouwing voor het standpunt dat eiseres nog steeds kampt met vermoeidheidsklachten. De rechtbank heeft begrip voor de situatie waarin eiseres zich bevindt, maar benadrukt dat het uitgangspunt bij een Ziektewet beoordeling van de objectief medische gegevens is. Uit deze gegevens kan naar het oordeel van de rechtbank niet de conclusie worden getrokken dat de bezwaarverzekeringsarts ten onrechte heeft geoordeeld dat eiseres geschikt is voor haar arbeid.

famZuiderwijkBeslissing:
De rechtbank ‘s-Gravenhage, RECHT DOENDE: verklaart het beroep ongegrond.Hoewel ik zelf geen slachtoffer ben van deze besmetting, voel ik me verantwoordelijk om aan deze nachtmerrie een einde te maken en te zoeken naar erkenning om er toch een positief gevoel aan over te houden.

Een meelevende en geschrokken echtgenoot,Jan Zuiderwijk, Den Haag
Suze was 62 jaar toen zij de veteranenziekte kreeg.

Volg ons: